FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Zarejestruj się
Twoje konto
Zaloguj się
Co prawda, nie spodziewam się jakichś zmian, ponieważ po stanie wyważonych bardziej lub mniej zdań, odnoszę wrażenie małego znaczenia tekstu w obliczu map i ogólnego całokształtu misji. Nie mam przekonania do zaczynania wytrawnych wątków od "Dawno, dawno temu", jeżeli ktoś usiłuje uniknąć niejakiego komizmu. Chyba, że król na poczekaniu, wychowany na podobnych historiach, uformował ją w atrakcyjny sposób własnemu pupilowi. Wyraz "królestwo" w środku zdania należałoby zapisać z małej litery. Przecinek poprzedzający następny wyraz jest umieszczony w tamtym miejscu chyba przypadkowo. W ogóle całość pierwszego zdania się nie lepi. Jest miałka, poziomem odpowiadająca opisom sprzed misji. Zdanie: "Tron objął po nim król Rudolf" jest typowe dla podkreślania aktów dekapitacji uzurpatorskiego rywala, po wcześniejszej jego detronizacji oraz społecznym okryciem niesławą. Mógłbyś nazwać go: Niesław. Następujący opis pławienia się Rudolfa w promieniach własnej chwały ująłeś całkiem zgrabnie, acz ów bezimienny poprzednik przeszedł w tym fragmencie bez echa. Podnoszenie podatków jest oklepaną metodą. Nie sposób było wymyślić czegoś unikatowego? Na przykład, iżby Rudolf korzystał z usług zagranicznych wróżbitek-ladacznic, które utrzymywały swoją pozycję poprzez kopulację z dziedzicami tronu, czynienie ich bezpłodnymi, a także przetrzymywanie ostatniej bezcennej próbki królewskiego ejakulatu dla umożliwienia szantażu polegającego na wywindowaniu wieszczek ponad rodzinę królewską oraz spełnianie niecnych zachcianek. Wówczas opowiadanie nabiera smaczku. A tutaj mamy podatki... Nic nowego, nic interesującego. I oczywiście pobieranie opłat od niemajętnych. Chyba bardziej opłacalne jest skupianie się na dobrych partiach, które swoimi datkami zwiększyłyby dochód królestwa. Dalsza część opowiadania konkretyzuje paniczowi lokację przytoczonego miasteczka najjaśniejszego pana. Przypuszczam jednak, iż nie siedział z mapą nad książęcym łóżkiem, by wydobywając z siebie wieczne dziecko, w pełni entuzjazmu opowiadać z wypiekami na twarzy o szczegółach geograficznych państewka. Gdyby król nie podał "południowego-zachodu", panicz ośmieliłby się pytać o kierunki świata? Czy nie bardziej rodzinnym wyznacznikiem - a przez to lepszym i skuteczniejszym - nie mogłoby być jakieś sąsiednie miejsce, jakie synalek znałby już wcześniej (wycieczka klasowa lub coś), a z którego otoczeniem skojarzyłby mniej więcej ojcowskie położenie akcji? "Koło Krakowa, synu mój". Czy zapisując "nasza historia" chcesz zawęzić więź relacyjną między ojcem a synem? Wpływać na pokłady jego wyobraźni? Strzeżenie chłopstwa przed napadani nieokrzesańców również stanowi pomysł niskolotny. To wszystko już było. I jest to mdłe. I zaraz potem poborca podatkowy zsyła słoneczne promienie nadziei oraz odświeżonych perspektyw na głowę dorastającego króla. Coś zaskakującego. Już mnie ciekawi, co dalej. Snując domysły dzięki wczytaniu się w kolejne strofy, mogę spekulować o raczeniu się owegoż poborcy procentem z zysków. A chyba czytelnika pomysł powinien zdumieć.
Tak oto dwukrotny wzrost podatków, o jakim piszesz, odmienił życie głównego bohatera w taki sposób, iż ten pokwapił się ekstatycznie przytoczyć zdarzenie jedynemu wiernemu słuchaczowi. Co go tchnęło do pragnienia wysłuchania opowieści z ust takiego mówcy? O takiej porze! Lecimy dalej... "Reakcja chłopów na TĘ wiadomość (...)" - takich wpadek nie przepuszczę. 
Może być: tą wiadomością; ale tę wiadomość. Tę książkę, tę nadzieję, tę dal, tę noc... Masz również tam inną literówkę - przypatrz się uważnie. Kolejne zdanie - tym razem o szemraniu i wypominaniu ówczesnemu królowi swoich żali - bardzo mi się podoba. Jedno z nielicznych profesjonalnych ujęć tej części opowiadania. Ale na siłę wklepujesz później zamknięte w ryzach realia KaM do czegoś, co powinno stanowczo dać upust Twojej wyobraźni. Czysto formalne przytoczenia o wieżach, barbarzyńcach... myśl Ci nie ucieknie, gdy poczekasz z tym do wstępu przed misją. Rozpromieniłem się czytając, jak Twój epizodyczny bohater, Martin, wysyła swoją własną żonę w wir walki z bandziorami. Lubię takie odskocznie. I rozbudzony gniew w jegoż świadomości, który ujął go paroksyzmową otoczką właśnie w chwili oświadczenia zawyżonych opłat... Twój bohater ma niesamowitą technikę wykorzystywania skojarzeń do emocjonalnego pobudzania siebie. Zaiste, pędzi ciekawy żywot. Choć nie będzie mu z tym lżej, jego serce nie weźmie i nie sprawi, iż on kojfnie przed siedemdziesiątką na karku. Ale, ale: następny rozwój wypadków jest tragiczny iście. W ogóle mi się nie podoba. I to nie tylko kwestia gustu. Śmierć tak ważnej osoby w życiu głównego aktora tego przedstawienia przejdzie z równym brakiem echa, jak wspomnienie o królewskiej śmierci z początku historyjki. Chyba, że posiadasz asy w rękawie i zgon nie pójdzie w zapomnienie, a wręcz przeciwnie - wejdzie w skład odnawiania światopoglądu bezimiennego władcy. Akt desperackiej zemsty synostwa jest, zdaje mi się, jeszcze fatalniej dobrany niż początek tego zwariowanego incydentu. Nabierasz maniery marnych pisarczyków, którzy chcą zrobić z opowiadania wielkie halo, a ich pomysłami można co najwyżej przyozdobić zwitki papieru, które i tak trafią do kosza. Reasumując - jestem rozczarowany. Do Kółka Dziedzictwa Zwolenników Literatury bym Ciebie nie wsadził. Kurcze... tu nawet niewiele jest w sumie do poprawy. Na Twoim miejscu wymieniłbym cały materiał. Za kilka lat może. Nie wpłynęłoby to na obraz misji, którym, w przeciwieństwie do ich otoczki, nie mam właściwie aż tak wiele do zarzucenia. Scenariusz jest zły. Odprawy przed misjami są pisane na kolanie. Jakościowo różnią się od oficjalnych - choć ideowo prostych i ździebko płytkich - opisanych na stosownym poziomie. Z wojskowym, klarownym wydźwiękiem przeznaczonym dla młodocianego odbiorcy płci męskiej. Takowi rzadko domagają się więcej.
. Ale chwila, jest cel do wykonania!
